25 Eylül 2011 Pazar

Mutlu Olmak Yok

Evde değilim, teyzemlerde kalıyorum.
Kitaplarımı kıyafetlerimi oraya taşıyorum, kuzenimin yatağında yatıyorum.
Annem yine İstanbul'da bu sefer hastanede yatıyor. ( Kemoterapi gördüğü için, mikrop kapmasın falan diye bi de ateşi çok yüksekti enfeksiyon mu ne kapmış. )
Ve ben bunu cuma günü öğreniyorum, tam da mutlu mutlu eve giderim açarım bilgisayarımı havasındayken.
Kuzenimle didişip duruyorum.
Onlarda kalmak istemiyorum çünkü amcam ve diğer erkek kuzenimle aynı evi paylaşmaktan hoşnut değilim. ( Evet amcam ve teyzem evli. )
Tüm bunları ablamla paylaşınca bencil oluyorum. Ablamın cevabı aynen şu; " Biz burda neyle uğraşıyoruz senin düşündüğün şeye bak."
Ben sandıkları kadar güçlü değilim ki, bilmiyorlar.
Ayrıca teyzemlerde internet yok. ( Erkek kuzenim sınava hazırlanıyor, ondan. )
Bu satırları yarın okul olduğu için formaları almaya geldiğim evimden yazıyorum, birazdan amcam almaya gelecek bizi.
Ve tüm bunlar ne zamana kadar sürecek bilmiyorum.
Annemler ne zaman gelecek belli değil, tedavi ne zaman bitecek belli değil.
Ablam " Biraz sabırlı olmayı öğren." dedi bir mesajında.
Bilmiyor ki ne kadar sabrediyorum aslında, bilmiyor ki bu içimden geçirdiklerimi dışarıya belli etmemek için gösterdiğim çabayı.
Kimse sormuyor zaten nasılsın, iyisin. ( Kimseden kastım o yakın dediğim arkadaşlarım. )
Ben sadece yaşıtlarım gibi olmak istiyorum.
Sevgilim olsun ya da birinden hoşlanayım o benden hoşlanmasın. Bunları dert etsem?
Ama olmuyor, tabii halime şükrediyorum. Her zaman kendimden kötüleri göz önünde bulunduruyorum.
Çevremde o kadar çok gülüşen ergen var ki onlar imkansız kılıyor mutlu olmamı.
Suratlarına baktığımda ne yaşadıkiler ki diyorum ve hayatın adaletsizliğini suçluyorum.
Fakat hayatta her zaman mutluyum ya da her zaman mutsuzum diye bir kavram yok, bu biraz rahatlatıyor beni.
Ben gülüşürken bu sefer onlar dert çeker diyorum. ( Tanrı kimsenin başına vermesin, istemem. )
Şimdilik mutluluk bana yok, mutlu olmak yok.
Gerisi belirsiz.

7 yorum:

  1. Benim de annem kemoterapi görüyor ne kadar zor olduğunu biliyorum aynı süreçleri yaşıyorum çünkü.En azından ablan var bak yalnız olsan ve sen annenle ilgilenmek zorunda olsan her şey daha zor olabilirdi.Böyle bir kız tanıdım annesine baktığı için üniversiteye gidememiş mesela.Okuluna gidebiliyorsun bak bu süreçler geçecektir zor biliyorum ama biraz daha sabır.Annene destek olmayı unutma.Mutlu olman dileğiyle...

    YanıtlaSil
  2. Çok geçmiş olssuuun annene de.
    Aslında bu süreçte neler yapılacağını biliyor gibiyim çünkü bu bizim ilk kanser olayımız değildi yanii annem 2 kere 12 sene aralıkla yaşadı bu durumu. Artık üzülsem de gerçek değişmeyeceği için yapıcı olmaya çalışıyorum.
    O kız için çok üzüldüm bu arada. Yorumu da çok geç cevapladım kusura bakma, durumu biliyorsun.
    Mutlu olman dileğiyle...

    YanıtlaSil
  3. canım benim çok geçmiş olsun..
    öyle duygulu yazmışsın ki çok garip hissettim..

    aynen böyle şeyler olunc ainsan dert ettiği şeylerden utanıyor buna mı üzülüyorum ben diye..
    en kısa zamanda mutlu ol dualarım seninle, sizinle.

    YanıtlaSil
  4. Çok teşekkür ederim Mia, gerçekten öyle hala bizden daha çok yaşayan kişiler var bazı şeyleri.
    Duaların için de çok teşekkür ederim, iyi ki varsınnn..

    YanıtlaSil
  5. evet bu yaşadıkların etkileyici.
    annene geçmiş olsun.
    zor günler.

    eski ismin neydi.
    çisem miydi adın.

    hayat öledir ki.
    adil değildir.
    haklısın.
    ama mutluluk dış koşullarla şekillenmiyor ki.

    YanıtlaSil
  6. Çok teşekkürleer.
    Evet aslında haklısın mutluluk içimizde. En azından öyle olmalı. :)

    YanıtlaSil
  7. yorumunu yanıtladım.
    oku bak.
    :)
    sevindim döndüğüne.
    tamam bu kez kaybolmak yok.
    :)

    YanıtlaSil